وهميــة

قالت انها لبست ثوب الخيانه فى شغف
لم تخاف لم تدارى وتمنت ان تحكى فى لهف
قالتها انها امتلكته بين يديها يا أسفى
ماذا اقول والعيون دامعة تحرقنى
أبت الحديث فقط تسمرت فى كنفى
يا امرأه تعطلت اجهزتى
فكلماتك كانت حارقة يا ويلى
قلبى ادمى جريحا بين اضلاعى
والعقل تاه شريدا باوجاعى
ماذا فعلت لكى فانتى كنتى
بئر حبى وذبت حتى للقاعى
اغمى على احساسى
والاضلع تصرخ وتقاسى
بهرتى العقل بجرأتك
والخيانه هى فعلتك
صرحتى فى جوانحى بعذوبة
اسقطى الحب بأعجوبة
صارخه .... قاتله ... جارحه
أقف معجبا حتى النخاع
انتى فعلا تستحقين الضياع
فضيعى من حياتى فى لحظة
ولا تتركين خلفك دماء قذرة
اتركينى لطهارتى لعفتى لصدق قلبى
فانت الحين لا مالكه فانا متسمك بدرعى
ساقف رغم الوقوع
وستزول الامطار رقم الدموع
وفى ليلة ساعلن اننى فارس وجوادى كبريائى
وستعودين ملطخة بأوحالك تصرخين وتنادى
ولكن لن تسمعى حبا لن يلبيك الاخلاص
ستكونين فقط احداهن تاهت فى طريق بلا خلاص
بصدق ... بكبرياء ... بعفوية
اقولها انتى الحين ذكراكى وهمية
فاذهبى

مــولاتى

لن احرم نفسى لقياكى
لن غزو مدن سواكى
سامنح اضلعى دفىء يمناكى
ساهرول على بابك طالبا رضاكى
سيدة فن العزف على اوتار قلبى
وانشوده الغناء فى ليالى سهرى
وملكه الجمال فى ممرات عيونى
حبك طاغيه
نعم طاغيه اطاحت بالقلب
عصفت بالوجدان
حبك امتلك كل شريان
واطاح بما ابكانى من احزان
حبك فى العقل احتل تفكيرى
فى الكتب كتب تاريخى
مولاتى مولاتى
ساظل ارددها بين كلامى وسكون
وساعزفها لحنا مجنون
اميرتى
رسمتك فى لوحاتى
اصبحتى انتى كل ممتلكاتى
اثتاثرتك على ذاتى
اخفيتك بين ملفاتى
واحببتك بالقلم والكراساتى
وكتبت احبك نقشا بكلماتى
وعلى بابك افرغت مفرداتى
فلن اثور لن اتراجع
لن يمل حبى
لن يسقط سيفى
فلن يرهقنى حبك
لن اتوقف عن عشقك
فالقلب بات ملكك
والحياه اتنفسها بصدرك
فكيف لا
وانتى مولاتى

احبينى هنـــا

احبنى هنا ولاتسالنى من انا
احبنى هنا وبرفق اغفى صدرك هنا
احبنى هنا ولا تتركنى اضيع بلا بلاد
احبنى هنا واغرس علمك لاكون احدى مدنك
لا تحرمنى من ان نحفر واكون احدى تعابير فنك
احبنى هنا بشغف بضعف بكبرياء فقط احبنى هنا
احبنى ولا تتوارى قل لهم انك احببتنى ولن تتكترث
قل لهم انك فى حبى غارق فى فم وحش مفترس
قل لهم ان حبى دائما انتظرك هنا
لن ابالى بمن انت ولا من اين اتيت
فقط احبنى هنا
انا محاره هائمة وقعت بين يديك فاستمع لها
صحرائى تحتاج لرويك لعشقك لخضارك
خضار قلبك اننى اصرخ فقط احبنى هنا
احبنى بلا وله بلا كلام بلا عاطفة بلا مبررات
فقط احبنى ولا تابه
اطوى صفحاتك الماضيه بل احرقها واحبنى هنا
احبنى حتى الدوار او احبنى حتى الفرار
فلا ملجا من حبى فخير لك احبنى هنا
فانا فى قلبك اينما كنت اينما ذهبت اينما تكون
فقط احبنى ولا تجادل احبنى ولا تعترض
فقط اصمت واحبنى
فانا فى ممتلكاتك شىء وفى قلبك كل الاشياء
انا فى عالمك انسان وفى عروقك انا قلب وشريان
اكسرنى اعنفنى اقهرنى
ابكينى انثرنى اجرحنى
لا ابه
فقط احبنى هنا
حبك مركبة تعطلت فى ميدان قلبى
وابت الحراك
حبك اسطورة تصدرت اعجايب الخفاء
فحبك اخفانى عن البشر
فمنهم انا اجرى وافر
لا اريد ان ارى سواك
ولن يمنعنى احدهم اياك
لن اتقهقر للوراء ولن يمنعنى هذا او ذاك
لن اقول نعم ولن اقول لا فكل الاجابات
من كلماتى حذفت منذ قديم الأزل
لن اشرح لهم كيف احببتك
فانت مادة معقدة تصعب على البشر
ضفافك هناك اطلت على البحر
فاسقيته واسقتيه حتى صار نهر
فكيف اشرح من حول الجرداء الى زهر
والعيون بالحب الى مطر
والعقل الى انسان عشق السهر
لن امل من حبك ساصرخ واطلبها
احبنى هنا ولا تنسانى
احبنى هنا ولا تطلب مكانا ثانى
احبنى حتى الفناء
احبنى فى بيت او تراتيل غناء
احبنى فى خرس فى كلام
احبنى كما تشاء
فانا لا اشعر بازدراء
فالحب مدينه سكنها عشاق
فاجعلنا اثنين ولو فى فصل الشتاء
فقط احبنى بصخرية بعفوية او حتى بغجرية
فقط احبنى هنا

مـــا يقتلنى

ساتبلور ساغرق سابحر سا مشى سا صنع سا ارمى ساصرخ
ربما اموت ربما يرهقنى البحث ويخلدنى التاريخ باحثا
سانام ساحلم وربما لا استيقظ ويكتبنى احدهم فى كتاباته نام يأسا
سافقىء احدى العينين ربما ترى الاخرى ما لم تره الاثنين
سارمى جسدى فى بئر بلا قرار باحثا عن قرار او نقطه وصول
ربما اكون مكتشف جديد وهناك انقش اسمى اننى احد هؤلاء جاء
من احدى العصور
ساموت يوما كما يموتون ربما سيحمل احدهم قصاصاتى او تسطر
حكايتى ملفاتى لا اكترث ولا اعلم ولا اريد ولن احاول فانا ما تعلمته
ان الاكتراث والعلم والاراده هى اشياء يسطرها اهداف وانا هدفى ضائع
ربما فى بئر ربما فى بحر ربما فى سماء او ربما فى قاع امراه وهذا ما يقتلنى

اريـــــدك

ما الذ ان تلهو بتفاصيلى
نعم اريدك
ان تغير من ملامحى
ارسمنى من جديد
اختر لى اسما ثانى
فانا فى عشقك اخلص بتفانى
نعم اريدك
ان تنقلنى الى عالم اخر
الى وطن اخر
حياه اخرى
فانتى وطنى وعالمى وحياتى
اقذفينى الى حدود السماء
وارمينى بقوة ولا تسالينى
فكل ما اطلبه حب امراة يمحينى
يمحى ذاكرة وماضى وانين
كونى معبدى فى اعالى الجبال
او كونى الهة تخر لعظمتها موازينى
اريدك
ان تكتشفينى فى عالمك
ان تكتبينى بين قوانينك
او تجعلينى احد اركانك
اريدك
ان تغمرينى فلا ترحمينى
وتكتبينى ولا تمحينى
وترمين الدمع فى افقى فقط اجعلينى
دمعة او ابتسامه او حتى هلوثة
فالهلوثه فى عالمك نبيذ يسقينى
حبيبتى زهرتى قلمى وكراستى
قيودى وحريتى ضحكى ودمعتى
ان كان الحب هلوثه فانا اشدها
وان كان مرض فانا الموت
وان كان تضحيه فانا قربانك
وان كان ماضى فانا تاريخك
سيدتى فقط اريدك
ان تعبرى بى عالمك
واكون انا قارؤك
واكون بين عينكى رمش سقط
ولم يعد معدا بين اضلعك
اريد ان اكون سحابه صيفية هائمه
فى عالمك
او رعدا يكسر حواجزك او برقا
ينير مدينتك
اريدك ان انام فى ربيع عينيكى
فاتركينى فقد ارهقنى البحث
فى بيانات مقلتيكى
اريدك والاراده بعثرتنى
وكلماتى اهتزت فى شفاتى
فاخرستنى
فانا فقط اريدك

أحـــاسيس اخـــرى

استقرت فى نفسى احاسيس اخرى
ليست كاحاسيسى المعتادة رايتنى ارتسم

على جدران
تلك الشجره وارتمى على سنوات عمرها
المح بشغف العاشقين فى كل جذع
احاسيسى كنهر صافى انصب فى بحر عاصف
وفائى للماضى ارهقنى صرت كتحفة تكعورت

فى احدى الاركان
تغطت بزمن ترابى افحم .... سادفنها يوما بين اوراقى او ساعلن مزادها
فى احدى المنشآت ... فاننى اشتقت لاحاسيس اخرى

ممــرى طـويل

ممرى طويل ينتهى فى خلسه عيون الذى ذكرنى بألامى
قلبى انفطر فى صمت ليس كصمت عاصفة تتنظر الوصول
فقط ترددت أن أسير فى رهب وتمنيت أن تتملكنى حواسى
فأسير بلا خوف بلا فزع
وعلى الصوت الفيروزى ابتسمت إحدى الشفتين فى تعجب الأخرى
خطوات حائرة للوراء وإحساس يقاوم الفناء وجوهرة فى القلب
استكانت فى خفاء
خفاء مزقنى لا مبالاة قتلتنى
ممرى طويل فى شعاع نور فيه تلك الحسناء كرب و داء
ممرى لن ينتهى حتى عند الوصول
نعم فليس له نهاية اذا فطريق العوده أسهل لكن ما يخفينى
هو أن يكون رحلة العودة بلا وصول فممرى طويل

ذكريات مستقبلية

فى محيط جلستى ذهب العقل شريد الذكريات المستقبليه
متسائلا حاملا فى طياته الكثير
ابتسامه تملكت من الملامح فصرت كانى لوحه
رسمها هو فى ليلة ذكراحدهم له انه سيصل الى المراد
فقد تمنيت ان اكون هو الذى بين يديها
او تكون هى التى اعتصرتنى يوما فى الشتاء فكانت مدفأتى
لم الاحظ الدمع وهو فى جدول ملامحى يتهاوى على ابتسامه
لم تفارق الشفتان وحلم بعيد ينطوى بشده فى الوجدان
وسط المستقبل انظر محاولا رفع ذلك الغموض

ودون جدوى حاولت جاهدا ودون جدوى ذهبت ابتسامتى

فلسفتها

فلسفتها استقرت فى نفسى فجعلتنى اتساءل
جعلتنى اتباكى واتنازل
جعلتنى فى محيط عيونها ابحر
على جدران معبدها انذر
القادمين من البلاد البعيده
ان فلسفتها ليست طلسم فرعونى
ولا مثلث برمودى
انها فقط فلسفه
انها احاديث تجمعت فى امراه
ليست غانيه
ليست راهبه
انها فقط فلسفه
فلسفة بعثرت موازين قوانينى
وادهشتنى فى رهبى وفى سكونى
فلسفتها
انها تملك ولا تمتلك
تشعر ولا تشعر
تقول ولا تقول
فقط تحب ان تكون الملكه وربما الاميرة
وبين يديكى هى الاسيرة
فقط تحفر على تفاصيلك
ولا يدهشها انعواجات الحانك او ترانيمك
فقط يشعرك دفؤها بالحمى
وتغوص بك فى عالم فقط باليسرى
انها فلسفه عقدت مفرداتى
واذلت كلماتى
فلسفة اخذتنى الى فلسفه
فاصبحت انا الاخر فلسفه
فلسفتها
ان تكون الاولى وايضا الاخيرة
ان تكون الحجر واللؤلوة الثمينه
طلاسمها حيرت الكثيرين
فهى وردة بساتين او ربما حجر منقوش
او كهف هامت فيه ارواح النفوس
هى القديمه هى حديثة المنشا
هى قلب لن يهدأ
وسيظل فلسفه
ساظل ابحث وابحث
وسيرهقنى البحث وانا ابحث
لانها ليست فلسفتى
انها فقط فلسفتها

اجعلينى

اجعلى الحلم فى خيالى حقيقه
فقط كونى كما تريدين
فانتى بالحب تدينين
اجعلينى سطرا فى ابياتك
او معنى وسط مفرداتك
اجعلينى طائر فى سمائك
اطوينى بين صفحاتك
ولكن اجعلينى
اجعلينى قشا يتناثر بين اقدامك
او شعرا يتغنى بالحانك
اجعلينى سكنا تسكن فيه لياليتك
يا امراه عذبت القلب بالحان
واتاهت العقل وجعلت الوجدان فى ذوبان
لن اتركك تهرولين الى الطرقات
فقط تعالى واحبيبى لسنين لشهور لساعات
اجعلينى فقط كلمه بين كلماتك
او سطرا سرى بين كتاباتك
فقط انثرينى بالوان ضائعه على لوحاتك
اغرسينى وسط ممتلكاتك فقط اجعلينى
ساكون انا ملاذك وسر غموض ذاتك
ساكون رجل غجرى او حضرى
فلا يعنينى سوى ان اكون فى حياتك
فانتى لى امراه واثنين وعشرة نساء
انتى لى حرية وقيد وبقاء
انتى امراه تبعثرت على جسدى احدى
الليلات فتركت علامه تسالوا عن فك
رموزها فى الحكايات
لا تهربى منى وفقط اجعلينى

شجــــرة حـــزينه

هناك عند شجرتى الحزينة
شجر تمايل على حزنى وحزنها
شرد عقلى كسحاب شارد فى سماء قاحله
صوت الرياح يصدعنى وافكار احتلتنى
وهواجس بعثرتنى كبعثرة حبات على طرق مفقوده
خفت برهبه انتشلتنى كانتشال شوك من جسدى
امتطيت مخيلتى محاولا العبث بواقعى
فقط نظرت اليها فى سؤال وعيون جاحظة لترد لى عقلى
وفى غموض وجدت من يتلمس كتفى
انتشل سكونى دفء اطرافه وتلك التلعثمات من بين شفافه وتلك النظرات
المفعمه بالاحساس الصادق فى عيونه وفى لحظات اخرى ليست كالاولى
اختفى ايضا فى غموض ليس كغموض احدى الاسئله الدائرة فى خلدى
فتحولت الى شجرة حزينه كشجرتى

ردنى الى عنــوانى

ردنى الى عنوانى
يا قلبا ملانى عذاب
اجعل العشق يتردد فى فؤادى
اذوب بين حرقة شمس ووادى
يا من وعدت قلب ليالى
واذقتنى حبا شرسا على ضفافى
نهركى ينسدل فى بحارى
ازال ملحى فى ثوانى
حبنى هنا اجعلنى هنا
فى القلب فقد قبلت ان اعانى
اشعر كانى لعبه
اكسرنى اكسرنى
فانت حبى الهاذى
ردنى الى عنوانى

ابتسـامة معلقة

ذبت فى الحان فيروزية
و بعصبيتى الهو فى مفكرتى
تمددت عيونى فى لهف ليس كتمدد اطرافى على مخدعى
ذهبت بعيدا مع كل حرف تمدد فى خيفه حفرية فى قلبى
تساءلت الحروف عن وداعى لاحداهن فى احدى المطارات البعيده
لاهيه دموعى ياوراقى التى امتزجت بدموع قديمه فاثارت ثباتها
فى غموض ودون سؤال عدت من بعيد بابتسامه ترامت بين شفاتى
وقفت والحنين يقتلنى والسؤال بعثرنى ودون جواب ظلت الابتسامه معلقه

ساغتصب يومياتى

ساغتصب يومياتى
وافضحها على الملا فى قصاصاتى
وربما جنونياتى
لن ارحمها فهى من ذكرتنى باهاتى
وجردتنى من صفاتى
سافقىء عيونى فلا ترى نورا فالنور سرابا
ولم يكن موجود
ساغتصب سمفونية عشقى القديم
والون وسداتى بلون حزين
ساعرقل قدماى فلا تعرفان الطريق
سادق الابواب ربما اسمع ننهيد
يذكرنى بوجود امراه فى حياتى
هى سراب
وبين سطورى هى عذاب
فالضحكات مزيفه
والقلوب مزيفه
والعيون مزيفه
والكلمات مزيفه
والكل رسم خطا فى اوراقى
ساغتصب يومياتى

هــــلاك

داخلى شجر مقلوع
وقلب يهرع من الخوف مفزوع
سقطت الدموع بنوع من الشغف والالم على وجنات
من اسميته يوما انسان
يا من تركتنى فى ظلمة كونية وليالى شتوية
ورياح غجريه

ضائع بكلماتى وبدون كلماتى
فما العمل وجنناتى احرقتها دمعاتى

بئسا لعالم ذكرنى بماساتى
وعيون تمردت على ملاقاتى
فالحياة ليست مجرد انكعاسات
لمواقف يسردها الماضى فى ابياتى

لا تلمنى يا قلمى فالحياه باتت هلاك

سيعــــود

اصطحبنى فى رحلة الى الوادى
على تلال القلب المطلة على احدى الشرايين
انسكب وسط ذكرياتى يقلب
ويسال فى شغف ليس كشغف ذلك المتردد عن الرجوع
الى وطن افتقده فى خلسة الليل
سيعود يوما الى الدار باحثا عن اقدام الغرباء متذكرا جيدا
انه فى يوم كان فى بلاد احدهم غريب
لم تعرف قدماه يوما تراجع ولم تبتل عروقه ابدا دموع
ولن يقشعر جسده ايدا لفراق
هو يعلم جيدا انه يوما سيمطتى جوادا يحمله الى ذكريات
يعلم جيدا انه سيعود

أسميتها طفلـتى

تلاقت النفوس فى يوم ميلاد
وتجمعت القلوب بعد سنين عذاب
قالها بصدق بعثرنى
وحنان امتلك خوفى
فاثار امان وهدوء فى نفسى
راسلته فى ليلة عشق
وكتبت على اضلاعه احبك
فانتى عشقى
فى ليالى سهروا سويا
دمعات حسرات اهات
لكن الحب انتصر
فصار الحزن ذكريات
نقشت الجرح على ماء والحب نقش على الحجر
اعلم ان ليلتى دافئه فى جوف قلبها
واعلم انها راقصه بين ذراعيها
فعلى جسدها رسمت احلى لوحاتى
من ليالى و رقة وصدق لن توصفه كلماتى
احب ورده فى سكون
احبها بغموض وتحدى بجنون
كل عاشق كل الم حتى الموت داعبه بسكون
لكنه تمسك بوردته ولم يبالى
فقط اخذ طريقه فى دهاليز حديقتها
وفى رونق صفائها
على عبير قلبها استلقى على التاجى
وجاء يحدثنى عن صعاب صارخا يا اماهى
ياهذا فطفلتك لن تكون لغيرك فلا تبالى
لا تقل شكرا سيدتى
ولا تسالها ما العيب
ولا تتالم فهى فى مهد حبك تعلمت الحاء والباء
اقولها يا من رسمتى ملامحى بايام وليالى
فى جوف زمن يحاول ان يهلك ويصر انى يعانى
اقولها وانشرها واتغنى بها واصرخ لها
واحترمها واقاتل الزمن فانا حبيبك المادى
فمادتى هى عشقك وعملتى هى قلبك
وسلعتى هى حبك
فلا تسالين عن زمن اصبح الحب فيه حلم واحاديث طوال
وتبقى القصه معلقه على وريدى وفى صمتى وفى لهيبى
فيوما سيدتى ساطلب من الزمن ان يثور حاملنى الى جنينى
فانتى من اسميتها طفلتى

ليست ملكى

انه ليس يومى الاول فى حياتى
ربما يكون الاخير ربما انه عبثى الاخير
عبثى بملفات ايامى فى ليلة دونتها يوما
بقلم سمتيه احلامى
لن اغفر اخطاء ذلك العاشق ولن اتعلق
بفارستى على جوادى
لن اسامح ذكرياتى التى مزقتنى يوما
ولن اعلن تحررى من قلبى ربما ذلك الما
لن ادعوها لليالى غربتى ولن افرقها
عن احساسى وساستر ليلى بكنزتى
لن اكون نجما فى سماء غاب قمرها
لن الون لوحة بلون ابيض ولا اسود
فانا لوحتى شفافه ليست كابتسامه
انها كلون جسد تربع فى ليالى على روح محتارة
لن امحو ذاكرتى ولن ادفع تمن تذكرتى
فانا اعلم جيدا انها ليست طائرتى
واعلم ايضا ان تلك الذكريات وتلك الفارسه وتلك الاحلام
وذلك القلب وتلك النجوم ليست ملكى

لن يمـــل

سالوح اليهم ربما يرمقون ذلك المتلهف الى وطن لم يعتاده ولكن
ذلك الاحساس الداخلى يسرى بعروقه محدثا اياه ان فى يوم
تمدد كلوح خشب على ماء فى احدى انهاره
لم يتحطم يوما على شواطىء الغربة
كان يتسلل فى خلسه نفسه مدركا انه ليس كمثل احدهم
الذى فرقته تلك الحسناء عن قريته الصغيرة
لم يشعر يوما ان تلك القدمان فى مكانهما
فقط يدرك انه انتهى فى غموض
نعم انتهت غربته ولن تشرق الشمس لكى تحدثه
بان ذلك اليوم القادم هو اليوم المنتظر
رغم امله الشديد كل يوم ان ذلك اليوم هو نتيجة انتظاره
لن يتوقف عن البحث ولن يتوقف عن التلويح لهم
لعلهم يوما ينظرون فيتساءلون وان لم يفعلوا
فانه لن يمل

كلــى اعتــــذار

اخاف من تفوهاتى على كراساتى
فقد ضاعت الاسماء
فقد اعيانى لوم النساء
وملاحقتى للنجوم فى السماء
واستماعى للحن حزين فى ليالى الشتاء
يوما ساعرقل الكبرياء
الذى حطم قلبى واصابنى بالعناء
وجعلنى اطارد شبحى فى الخفاء
واتالم لوجعى المستاء
يا امراتى لن اعبر عن المى
ولن احرقك بحزنى
ولن اغفر لنفسى
فانا من انحسبت وقت دمع ووهون
واصابنى الجفاء
سارسم بدمائى على لوحاتك
اعتذر
ساكتب فى صفحاتى اننى لم انتصر
وهنى اثقلنى وغرورى مزقنى
اه اه يا قلبى
ودماؤها ما زال فى عروفى يجرى
فهى من جعلتنى انسانا
وبخفة عدت بالقسوة فنانا
اعتذر
فكلماتى قاتله كقلمى
اعتذر فقد ببلت وجنتيك
واذقت قلبك من خرسى وجبنى
اعتذر فقد كانت الليالى غاضبه
كغضبى
والاحاسيس كاذبة ككذبى
والقمر ضائع فى سماء
لم تكون ابدا سمائى
اعتذر
فى نهاية قدرى فانا انسان ارهقه الضمير
والعقل
اعود بدموعى التى حبستها فى اناء زمنى
وادركت توا وعدى
اننى فى يوم كنت لكى انتى
لقلبك انتى ... لروحك انتى
فانا اعتذر ... لن تفيدك امطارى
لن تلون دموعى سوادى
سواد اصبتك به فى نهارى
فانا يا امراتى كلى اعتذار

ملل انثــــوى

صغيرتى ملت من الانتظار
فليكن فانتظارى اصابك بالانهيار
اطلقتى صراح القرار
واعلنتى بلا مبالاة ان تنوين الفرار
اذن فاذهبين واهجرى الدار
قولى لهم انك بسهولة اعلنتى انتصار
واطحتى بنسنينه وحبه فى لحظات انكسار

تهرولين على الطرقات
ومن قلبى تنتزعين الملذات
وبسخرية تطلقين الصرخات
وبدمويه تدسين سما كأدهى الحيات

الملل صنع منك امراه فاشله
فى عيونى مبعثرة
ولقلبى جارحه
جميلتى ......
انتى فى ذكرياتى صفحات مقطعة
ومنها تاكل مدفأتى فى ليالى غربتى الموحشة
هل تتذكرين ام الذكرى فى بحورك هاوية
تذكرى اننى لم امل يوما
وانتظارى
هو من تركنى فى ليالى قاسيه
تركنى الانتظار
افزعنى الوحده والانكسار
حاربت ما اسميتيه انهيار
وتبقيت وحدى ولكن دون ملل
اعذرينى .... واسمحى لى
ان اريكى ما هو الفرق بين ملل وانتظار ....
فانتى مجرد انثى اصابها مجرد ملل

مــــلاكى

ملاكى فى ليلتى
وكلماتى فى غنوتى
سبحنا سويا فى ليالى
كنتى انتى ملكتى

حسنائى يا من لقبتك بالورده
وتمايلت معكى وكنتى كالنسمه
حفرت حبك على الصخر
ورسمت ملامحك فى ظلال القمر

سيدة الهدوء والشفافيه
حبك اثقلنى فغابت عنى العافيه
فشفتاكى انهكتنى فى ليلة هادئة
ولكن فى اوجها كانت عاتيه

جسدك اللؤلؤى يتراقص على انغام
اعضائى الهاويه
فى بئر حبك يا غاليه

اجعلينا نستظل بحبك
ونتفس بصدرك
ونتغنى بصوتك
ونبهر العالم بسكونك يا فاتنه

لن ابحر بعيدا فى بحرى
ستكونين انتى امواجى
تاخذنى للهادى
وتعود بى الى احضانك الدافئة

ساطير بعيدا عن روحى
واتركها بين اضلعك ساكنه
واعود بنبضات هائمه
لتقبع فى قلبك نائمه

ساهرول الى طرقاتى
وابحث عن ملذاتى
فلا اجد بديل
فانتى الانثى المالكه

ساشق طريقى فى صحرائى
وابحث عن ماء واحارب جفائى
واعود بين يديكى لتسقينى يمناكى

ساعزف موسيقى الحانها قرمزيه
والون اوراق خطوطها سريه
واعلن حب فى ليلة عشق ثورية

وفى السماء ساصرخ صرخات
صداها ضاع فى نجمات عاليه
فقط هناك ساجدك
فانتى ملاكى

انا الجنــــــون

مازال قلمى يهديكى يا وردة



دعيهم سيدتى يقولون
دعيهم على حبنا يتامرون

فانتى وانا جنون
لن يفرقه كلام مجنون

فلعلك تعرفين
انكى فى الدم تسرين

وعلى لوحاتى انتى زهرة
وفى ملامحك تختلط قطرات حبى
قطرة قطرة

اجعليهم يموتون بغيظهم
فنحن عالم سحر وقوة فا ويلهم

فهم يدركون ان حكايتنا سترويها قصص
الف ليله وليله وليله وليله
فى كل ليله انتى بركان انوثه عاصف

وفى كتاباتى انتى سيدة ومولاة وحاكمه امر
فاعذريهم فانهم لا يفهمون الامر

سيدتى البلاد محتاره
حبى لكى مدينه اهتزت لعرشها مملكات
وتغنى بها عازف وعازفات

وتحاكوا بها فى كتب وابيات
فحبنا صار انشوده وحكايات

انتى من جعلتى قلمى يسرى فى كتابات
ويعبر عنك ويرسمك وسط النجمات

ويغطيكى بسحابات خائف عليكى
من امطار وذوبعات

هائما يسرق من كل سماء نجمات
ليصنع لى عقدا يلتف حول رقبتك
التى طالما تربعت عليها شفاتى فى ليلات

حقا جنونى ارهقنى
فالحب جنون فى خاطرتى

نعم لا تسخرين من مجنون
نهشه الحب فى لحظات

وبعثرته عيناك على الطرقات
فظل يبحث عنك فى عيون القمر والنجمات

هائما بين تلك البيضاء وتلك الحسناء
فكلهن جوارى تحت قدميك يا سيدة السيدات

فعذرا فتلك كلماتى وقد ضعفت امامك
فتوسلت للقلم والكراسات
ان تسكب ما استطاعت فى مفردات

فالكلمات جنون
والحب جنون
والحياه جنون
وانا الجنون

أنتى مشكلتــــى

اهداء الى وردة عمرى ورفيقه سهرى



ان كان الحب انشودة
فانتى انشودتى
فلا تتحركين من معبدك
فانت الهه الحب والعشق والاثاره
يا امراه من جسدها صنعت قوانين محتاره
وسكبت على جسدى نارك يا سيدتى
فانتى جباره
حبك تشبث بالفؤاد وجعله يهذى مالكا نجوما دوارة
وعلى رمشيك اتمايل كيوم عيد يا ريحانه
ريحانتى التى طالما فى عطرها
ذابت مفرداتى وتاه القلم مغشيا عليا
وبجانبه قلبى تارة
يا امراتى ضمينى فى لهف
الضمه منك عالم اثاره
يا مملكه تحطمت فى قبضتها
رجال لحبك تمنوا فقط نظرة محتاره
يا لهفى فى ليلى
وعشق فى دمى
وقلب يسكننى
وبركان يصهرنى
وليل يسهرنى
وعينان تذبحنى
وحنان يملانى
وجسد يبهرنى
يا مولاتى على مرمى قدميك
سترين احدهم راكعا يبكى
يتمنى ان تكونين انتى مشكلته
فالحب مشكله يا جباره
وانتى مشكلتى

انتظــــــار

ربما انه الحزن المختلط
بدقات الانتظار
نعم انا انتظرك فى ميدانى
انتظرك فى سكون الليالى
فربما الالم بات خالى
فقط ليجرحنى ولا يبالى
امراتى الغائبه عن مهد حبك
هل اعلتنى الاستقاله ام نها خيالاتى
ام انه الشجن الذى اطاح بكى
فى مفكراتى وعلى كتاباتى
سيدة الحب التى تنقش بالوان
ثورية على جدران معبدى ولا تبالى
سيدة العشق فى سماء زرقاء
وارضيه خضراء
وبحور هوجاء
دقات انتظارى من الساعات انسحبت
وقلبى من الفزع والغموض شرايينه اقتعلت
وجوانحى من بعدك عنى احترقت
مراتى الغائبه
اميرتى النائمة
احبك فى عالم انتظارى
واحلم بكى بما تبقى لى من تفاصيل
لم ولن تنهار
فانا اعلم ان الانتظار اصعب قرار
فانه عذاب وضعف وانكسار
لكننى انتظر

شكـــرا سيــدتى

قالتها ابتعد فهم الامرين
قالتها فى خيفة مزقتنى
قالتها وتعلم مدى المى
كيف تجرات على جرحى
والجرح القديم مازال يدمى
كيف استطاعت بتلك الكلمات ان تهذى
اليس هو انا حبيبها الذى احبها بلهف
اشكرك سيدتى فكم انتى جارحه
اشكرك سيدتى فضعفى اثقلنى
وعقلى ثائر والقلب صارخ والعينان تبكى
ايتها المراه الحنون
ايتها المراه المالكة بوقع احدى الفنون
اشكرك فانتى علمتينى كيف يكون الجرح سهلا
والصمود ضعف والحب مهزله
شكرا سيدتى فكلماتك انصبت فى جوفى
فاصابتنى ببركان يتدلى ببطء ليصهرنى
وزلزال تهدمت له مبادئى واافكارى فاعلنت حزنى
شكرا سيدتى فانتى ادخلتينى مدنك بلا حروب
وانتزعتى قلبى فى غموض
فمن منا منتصر
من منا انصهر
من منا يعانى
شكرا سيدتى كلمة اقولها ليتها تعبر عبر احدى الابواب الجنهميه
لتنقل اليكى نارى
ولتعلن لكى انكى باقتدار جعلتينى دمية فارحلى فهذا قرارى
وخذى معكى كلمة اسميتها فى كلماتى ( شكرا سيدتى )

عـــــاصفة

على عاصفة صدرى
وقفت خلف قلبى الذى اوشك على الانهيار
وخيفة من تلك السيول التى اغرقت اعضائى
وقفت و الفزع يملكنى طفت فى عالم حجرى
كقلب انتزعته انثى غاضبة فى ليلة قمرية
طفت فى ليالى غربتى وظلمة اجزائى
وبعثرت ورقى تاركا خيالى وسط حقائق احتلت عقلى
السيول متعجرفه والعاصفة لن تهدا فلا مجال لى الان
سوى ان ارتمى فى عاصفة احتلت جسدى
وسيول اغرقت افكارى
صرخت والصرخات تقتلنى
وقلبى ما زال يؤلمنى
والعاصفة اقتربت لتصعقنى
والسيول جاهزة لتغرقنى
والعينان جاحظتان يا ويلى
والاعضاء تتمنى موتى
وعقلى ما زال يهذى
فارتجف له جسدى
الان هى تملكنى
فصرت عاصفة وسيل
عاصفة اخذتنى من امى
وقلب دمره سيل
فلا تحزن يا قلبى
فيوما سنعود بلا عاصفة
ولا حتى سيلى

سأمشــــى

فقط على ارضيتى انا
وعلى صوت امالى انا
وعلى امتزاج ملامحى بفصل الامطار
فقط على سجادتى البنيه متعجرفة المزاج
فقط على سمفونية بياناتى
وعلى وهج انامل براكينى
فقط على حشد احاسيسى التى ثقبت التاجى فاحتلت الفؤاد
فقط برموش عيونى سارسم لوحتى الصيفية
فقط فى غربة ذلك الجزء فى قدماى سامشى الى نهر مياه مالحة
ساصرخ واصرخ ليصل صوتى الى البشر الى السماء الى ابتسامة الموناليزا
فقط على قلبى سادق وادق وادق ولا يفتح احد فامشى تاركا بصمات اصابعى اللؤلؤية على بابى
ساسبح فى سماء بلا نجوم بلا فضاء بلا اقمار فقط انا القمر
فقط انا سامشى

مــا العيب؟

ما العيب يا سيدتى ان اكون انا من يلمس قلبك
ان املا قلبك وهجا برعشة ترانيمى
ان اركض على صدرك فى ليل وشتاء
ان اغفو فوق عيونك ابوح اسرارى
ان ادور بكى فى عالمى المحتاجى
ان اكون انا عالمك الثانى
ما العيب يا امراتى ان تنسدل جوانحى
لتنسل بين الاوصال
ما العيب ان اضعك فى الشريان وتكونين سبيلى
ما العيب ان اتجول داخل قلبك واحرره من قيد وانين
يا امراه عصفت بوجدانى يا امراة اعادتنى لحياتى
يا امراه علمتنى كيف احب بالاه والذات
يا حلوة قامت فى ليلة عاصفة واطاحت بكل الكرسات
اطارت العقل وسحبت منى كل الراحات
يا صرخة سكنت فى صدرى دوت صرخات
يا سيدتى قلت احبك بكل اللغات
يا من تاه العقل فى ملامحك يا احلى النجمات
يا من علمتينى فى لوح الحب اكتب كلمات
وعلى موج البحر اسرق موجات
واعود بقلمى واخط خربشات
والون وسادة عشق بحلم وخرافات
يا من اشتاق لكى الورد والفراشات
يا من ذكرتها شهرزاد فى حكايات
ما العيب ان اصفك يا سيدتى فقط
فى كلمات

حبك سيدتى جعلنى رجل

كنت اسير وحدى كما تعودت
معاهدا اوردتى
الا يثور دم غيرى داخلها
مجنون واعلم ثورة نفسى
ولكن جاءت لحظات
انتظارى المختفيه
تحت طياتى
عندما رايت تلك العيينين
تقتحم عالمى
وتقلب فى ذكرياتى
وتمحو كل ما ارادت
مع كل دقة رمش لعيونها
وقفت متراميا تحت اقدامها
عندما دق بابها
تركت نفسى لها
فاعطيتها الاحساس
دون ان ادرى
ذبت فى بحور عيونها
نعم تعلمت منها
الحب فى نظرات
والالام بلا اهات
فى شفتيها يا سادة
ذبت بلا مبررات
فانها امتلكت النفس والذات
تمكلنى بكل ما تحمله تلك الكلمة من معنى
عندما اقتربت من انفاسها
وجدتنى اضيع
على همس صدرها
واترامى بين يديها
مقبلا جوانحها
واركان اعضائها
احببتك سيدتى
ولا اعلم كلمات
للحب
لم يعلمونى لغات اخرى
كى احبك فيها
فانا باحث عن لغات اخرى
فانتى لا لغات تكفيكى
فانا ضائع امام كيان
من الانوثة
والاحساس
انا ضائع بلا اهات بلا صرخات
فقط سكون
يقتلنى
يجتث اوردتى
يقتل كل ماضى
ينثر عطر المستقبل
يترامى فى احضانى
يرسم ملامح جديدة
لوجهى
حبك سيدتى
جعلنى رجل